شعر سپید

درخانواده‌ای کاملا بیگانه با شعر متولد شدم اما با این حال گرایش عجیبی به شعر پیدا کردم. متولد سال 1362 تهران هستم. پس از کسب تحصیل تا مقطع دیپلم در دانشگاه پیام نور در رشته مدیریت بازرگانی قبول شدم و اکنون سه سال از تحصیلم می گذرد. تا جایی که یادم هست شعر را از 7 سال پیش آغاز کردم و در این راه اگر چه خانواده ام با شعر بیگانه بود اما تنها عامل پشتکار و موفقیت من همان‌ها بودند.
شعر را ابتدا با غزل کلاسیک آغاز کردم و سپس با نوشتن شعرهای ادبی به زبان واحد شعر نو (سپید) رسیدم .
برای آنکه بتوانم با چارچوب شعر آشنا شوم در کانون های ادبی و از شاعران بنام بهره جستم . سه سالی در کانون های ادبی و نقد جلسات آقای شکارسری شرکت کرده و چند ماهی نیز از رضا چایچی بهره بردم که این دوره کوتاه مدت آشنایی با او نقطه عطفی در زندگی شعری من بود. درهمین دوره کوتاه بود که زبان شعری ام را آنگونه که می خواستم پیدا کردم.
یادم است که مدتی داستان نویسی (رمان) می‌کردم اما به دلیل مشغله زیاد به طور جدی داستان نویسی را دنبال نکردم.
به خود نگاه می کنم، می‌بینم شعر با خون و گوشتم عجین شده است چرا که احساس می‌کنم از طریق شعر می توانم احساسم را بیان کنم و این بزرگترین انگیزه من برای روی آوردن به شعر بود.
باورم این است که شعر محکم ترین و مطمئن ترین وسیله ای است که توسط آن می توان یک زن را با تمام ارزش‌های شخصی و اجتماعی در جامعه مطرح کرد و با اجتماعی که شاید ما زنها دسترسی بسیار کمی نیز با آن داریم، ارتباط برقرار کرد. همچنین بر این باورم که بیان احساساتم در مورد چیزهایی که همه ما آنها را می بینیم اما بی اختیار از آنها می گذریم و نسبت به آنها بی‌تفاوت هستیم مهمترین عاملی است که مرا به سمت شعر سوق می دهد.
امروزه شعر به سمتی گام بر می دارد که هر چه ساده تر از صحبت و حتی بهتر و راحت‌تر می‌تواند با مخاطب عام خود ارتباط برقرار کند.
شعر امروز و فرهنگی که ما در آن رشد می‌کنیم زمینه‌ای می‌تواند فراهم کند که قشر زن در جامعه از کلمات ساده و واژه های آنان در شعر استفاده کند و از احساساتش حرف بزند و خود را به عنوان یک انسان در کنار سایر عوامل، عاملی برای رشد جامعه خود مطرح باشد.
در جامعه ما اکثر زنان خود را متعلق به خانه می‌دانند و فکر می‌کنند باید تمام احساسات خود را در دورنشان بکشند، فقط به جرم زن بودنشان.
درواقع من شعر را به گونه‌ای بکار می‌برم تا عاملی برای تحریک زنان برای دفاع از حقوقشان باشد.
این یک واقعیت است که نامگذاری یک روز در طول سال به عنوان روز ملی دختران این حس را به زنان جامعه القا می‌کند که دختران به عنوان قسمتی از جامعه می‌توانند در کنار دیگران مطرح باشند و حرفی برای گفتن داشته باشند.
اشعار من به عنوان جزء کوچکی از توانایی این قشر عظیم، به دلیل سادگی و استفاده از واژه های روزمره در شعر سپید و به گونه ای آمیخته با احساسات زنانه شاید توانسته تا حدودی زن را در شعر مطرح کند.