داستان نویسی

از تولدم که در سال 1364 بود تا 18 سالگی در آبادان بودم. یادم هست که از همان کودکی در کمال تعجب همگان به جلسات نقد شعر و داستان می رفتم واین جلسات باعث شد تا علاقه ام به ثمر نشست و از سن 15 سالگی آثارم، اعم از شعر و داستان در نشریات محلی و جراید استان خوزستان چاپ شود.
در کنار داستان نویسی و شعر به بازیگری و نقاشی هم علاقه داشتم به گونه ای که این دو هنر را نیز تجربه کرده ام.
خودم هم نمی دانم چطور شد که داستان نوشتم البته کنکاش هم در این باره نمی کنم که مبدا این اتفاق را پیدا کنم. فکر می کنم موضوع این است که داستان ،‌شعر ،‌ نقاشی و در مجموع هنر راهی برای تخلیه درون یک انسان است؛ انسانی که انبانی از رازهاست.
دغدغه هایم در داستان هایم بیشتر ژانر های اجتماعی است و همواره دغدغه های انسانی و شعوری داشته ام.
به تصویر کشیدن برداشتی از جامعه وصحبت از دردها - و نه درمان آن - دردهای مشترک انسانی ، همیشه در ردیف نخستن اولویت های ذهنیم در داستان نویسی بوده است.
نخستین حضور حرفه ای ام درعرصه ادبیات، جشنواره سراسری شعرو قصه جوان بود که داستانم به عنوان اثر برگزیده معرفی شد.
بعدها در جشنواره های پراکنده دیگری نیز شرکت کردم، نظیر جشنواره های شعر دانشجویی ، دفاع مقدس و ... و جشنواره شعر کوتاه دانشجویان سراسر کشور که در آن نیز برگزیده شدم.
در حال حاضر یک مجموعه داستان شامل یک داستان بلند و چند داستان کوتاه در دست چاپ دارم از طرفی در سال 1382 در رشته مهندسی پزشکی در دانشگاه آزاد، واحد علوم تحقیقات تهران قبول شده و برای ادامه تحصیل و زندگی به تهران آمدم که البته ماندگار شدم.