تو همان مروارید صدف جوانی من

به نام خالق بهار عاطفه ها
دخترم، حاصل سالهای زندگی من! باز هم فرصتی دست داد تا از میان صندوقچه ی دلم چیزهایی را برایت بنگارم. تو همان مروارید صدف جوانی من هستی که با حضورت زیبابخش لحظات سخت زندگی من بودی و من همواره به امید به ثمر نشستن تو سختی ها و رنج های روزگار را متحمل شده ام. دخترم، از چه با تو سخن بگویم ، از اینکه سالیان دراز زندگی ام را ، جوانی و شادابیم را از دست داده ام، تا تمام آرزوهای از دست رفته ی خود را با تو به دست آورم. از چه بگویم، از زندگی که به اندازه ی یک چشم بر هم زدن گذشت و تو تنها حاصل گذر لحظات زندگی من هستی. عزیزم، با آمدنت تک ستاره ی آسمان تیره ی من شدی و می دانی که وجود یک کورسوئی نور در دل تاریکی، امید بخش زندگی انسان است و من تمام دشواری های راه را تنها به امید وصال به این ستاره ی کوچک متحمل شدم. شاید تو خود از فلسفه ی خلقت چیزی ندانی، اما من این را دریافته ام که وجودت، نعمتی برای لحظات تنهایی من بود.
من تمام سال های زندگی را به امید تک غنچه ی باغ زندگی خود پشت سر گذاشتم تا شکوفایی او را ببینم. دخترم، کوله باری از تجربه را به دوش می کشم و دل خسته و غمگین برای از دست دادن بهترین لحظات زندگی و شاد برای آموختن تجربیات خود به تو هستم. قطره ی باران من! تنها با وجود تو بود که دل تشنه ی من سیراب می شد. دخترم، من آن روز که برایم انشای خود را می خواندی، یادم هست و به یاد دارم انشای زیبای تو با موضوع مادر را. تو احساس قشنگ خودت را از دست کشیدن من روی گیسوانت گفتی، اما هیچ گاه احساس مادر را از اینکه موهای طلایی تو را نوازش می کرد بیان نکردی و این دلیل آن بود که لذت زیبای مادر بودن را نچشیده بودی. دخترم شاید تا به حال اینگونه با تو صحبت نکرده بودم، اما دوست دارم هرچه در دل دارم برایت بگویم، بگویم از راز عشق، از سر ایثار، از قشنگی های گذشت و از سختی دل تنگی و تنهایی. دخترم شاید بارها از سخت گیری های من دلخور شده باشی اما بدان مادر امید به فردای روشن تو دارد. امید به ثمر نشستن میوه ی باغ زندگیش! بدان راز آسمان شدن، دل شستن از خواسته های زمین است و آگاه باش بالیده شدن در گرو دوری از بیهودگی هاست. از غرور و خودپسندی دست بشوی که نابود کننده ی آدمی است. از کینه و نفرت دوری گزین که سیاه کننده ی آسمان صاف و سپید قلب کوچک توست.
مادرم، گیسوانش را در آسیاب زمان سپید کرد، اما اشتباه من آن بود که از موی سفیدش راز زندگی را نیاموختم. خطوط درهم پیشانی پدرم، گویای ظلم زمانه بود اما خبط من این بود که به آنها توجهی نکردم و حال آنکه خود به موقعیت آنها رسیده ام، از جوانی، خامی و غرور خود شکوه دارم که مانع از توجه من به حرکت تند و تند عقربه های زمان شدند. صدای سوت قطار زمان را می شنیدم ولی بی توجه به آن همچون پسرک های بازیگوش هنگام گذر آن، تنها آنرا نظاره می کردم. قطار از روی ریل خود همچنان دور و دورتر می شد و آه که من دوری آن را حس نمی کردم. مادربزرگم همیشه از گذر تندباد حوادث زندگیم برایم می گفت، اما من آن را لالایی هایی شبانه می انگاریدم.
دخترم! هرگاه احساس کردی در سیل زمان گرفتار شدی، اجازه نده تو را با خود ببرد، همچون تخته پاره ای بر روی آب ها! بلکه با استمداد از نیروی خود سدی محکم را در برابر آن ایجاد کن. ثانیه ها و دقایق با عبور خود داس دروگر نوجوانی و جوانی ما هستند، آن ها را درو کرده و ما را به لحظات پایانی زندگی نزدیک و نزدیک تر می کنند. برترین احساس برای آدمی، حسرت گذشته ، غفلت حال و دل نگرانی از آینده است. دخترم! از نشیب و فرازهای گذشته ، درس امروز را بگیر. دوراندیش باش که عاقبت اندیشی نعمتی است برای رسیدن زودتربه هدف زندگی. زندگی را به امید وصل به هدف والا بگذران و مبادا که روزهای شیرین زندگی را در غفلت و بی خبری سپری کنی . از خواسته ها و لذات بیهوده ی دنیا دست بکش که هر چه بیشتر بدان میل یابی، از لذات اخروی دور خواهی ماند. عزیزم! پروردگار، انسان ها را از سرشت هایی مختلف نیافریده است و همه ی آنها متعلق به خاکند، پس هیچگاه خود را برتر از بقیه میپندار که این اندیشه ریشه ی درخت وجود تو را خواهد سوزاند. شاید بیان تجارب چندساله ی زندگی برایم دشوار باشد و یا تو تمام آنها را به یکباره درک نکنی. هر چه به ذهنم خطور کرد تا چراغ راهنمایی برای آینده ی تو باشد برایت نگاشتم و حال نوبت توست. نوبت تو که از موی سپید، خط پیشانی و پینه های دست و ... پندگیری و سخت مراقب گذر لحظه ها باشی و آخرین کلام:
در زندگی :
تا نیست نگردی ره هستت ندهند
وین مرتبه با همت پستت ندهند
چون شمع قرار سوختن تا ندهی
سررشته عشق را به دستت ندهند

به امید شنیدن زیباترین نوای چنگ زندگی تو

مادرت
زینب حاجی سلطانی